Bir zamanlar bi mahallede kimsesiz adamın biri yaşarmış, adam küfürbaz mı küfürbaz.
Ağzını açınca küfürle başlıyormuş söze. Öyle ki insanlar bununla konuşmaz olmuş.
Bir gün bu adam yan mahalleden bir kıza aşık olmuş. "Bu kızı bana istemeyen ibne, vermeyen puşttur" demiş. Arkadaşları olmaz demiş senin gibi küfreden birine kimse kız vermez demişler. Fakat adamın artan ısrarlarına dayanamayıp tamam demişler.
Ama "kızı istemeye gidince sen hiç ağzını açmayacaksın, yoksa işleri bombok edersin" demişler. Gel zaman git zaman kız isteme günü gelmiş çatmış hep beraber gitmişler kızın evine..
Evin kızı çayları getirmiş. Derken sohbet koyulaşmış. Ama gel gör ki bizimki çayından bir yudum bile almamış. Kızın babası dayanamayıp sormuş hayrola evladım neden içmiyorsun bi derdin mi var? demiş.

Bizimki de dayanamamış ve:
"Içecez ıçecez de bu amına koduumun çayını yarraamızla mı karıstıracaz" demiş..